“De mussen vallen van het dak”, betekent dat het ontzettend warm weer is.
Vroeger was de uitdrukking dat ze op diezelfde plek gaapte, maar daar zijn ze blijkbaar vanaf gestapt. Niemand weet waarom.
Hier in Noord-Kroatië vallen deze zomer, net als in andere Europese landen, ook de mussen van het dak.
Hier en daar wipt er een vrolijk rond door het gras maar op de daken zie je ze niet.
Een ander dier waar Gosia (mijn vrouw) en ik op vakantie mee kennis hebben gemaakt is de Europese Hoornaar.
We schrokken ons wild, ineens hadden we ‘s avonds deze ongelofelijke klootzak met vleugels in huis; het was alsof er een opgevoerde Solex over ons plafond heen croste.
De Hoornaar
Je eerste instinct wanneer een centimeters grote wesp per ongeluk je huisje invliegt is onmiddellijk bukken.
Vrijwel direct daarna greep ik naar een boek en Gosia naar de vliegenmepper.
Meteen schreeuwde ik haar toe dat haar keuzen niet sterk genoeg is. Dit om te voorkomen dat ze de hoornaar een mep zou verkopen, deze op zijn beurt wat zou voelen kietelen op zijn rug en, uit irritatie, ons ter plekken zou dood steken met een angel waar je een vlag op kan hijsen.
Besluiteloos bleven we een moment ontwijkende bewegingen maken.
Mijn boek leek zeker sterk genoeg, maar tegelijk realiseerde ik mij heel goed dat ik dan erg dichtbij moest komen en direct doel moest treffen, niet iets wat voor de hand liggend was in de huidige situatie van door angst en walging opgewekte spastische bewegingen.
Hoewel de Europese hoornaar minder agressief is dan de papier wesp waar we allemaal bekend mee zijn, intimideert hij des temeer.
Na nog een paar valse aanvalspogingen moesten Gosia en ik van tactiek veranderen.
Alle verlichting in ons huisje uit en alleen de lamp op de veranda aan, voordeur open en hopen dat de jumbo wesp hiermee zijn weg naar buiten zou kunnen vinden.
Rond om de lamp ontstond er intussen een heel nieuw bouquet aan ongewilde gasten regelrecht uit de fantasie van H.R. Giger die driftig tegen het glas van de lamp vlogen.
Wellicht ten overvloede, maar ik reageer altijd wat heftig op insecten.
Al snel vlogen een aantal ongenodigde gasten naar binnen.
Het eenzamen licht puntje in de nacht dat wij net hadden ontstoken trok alleen maar meer insecten van buiten aan.
Onmiddellijk sloegen de twijfels toe en ik smeet snel de deur dicht.
Godver! Nu kan de hoornaar er niet uit, bedacht ik mij, en met een ruk was de deur weer open.
Buiten zoemde er luid van alles rond waardoor ik de deur weer dicht gooide.
”Wat ben je nou aan het doen!!”, riep Gosia. Ik reageerde door de voordeur weer open te doen.
“Kunnen jullie wat zachter doen! Ik kan niet slapen!”, Alex van uit zijn slaapkamer boven.
In 1 sprong stond ik bij de trap tegenover de voordeur om Alex te vertellen dat hij boven moest blijven.
Vrijwel tegelijkertijd zoomde de Hoornaar langs mijn hoofd en de voordeur uit.
Verbaasd dat onze crises ineens opgelost leek te zijn vroegen Gosia en ik een keer of 3 aan elkaar of hij echt naar buiten was gevlogen alvorens ik voor de laatste keer de voordeur dicht deed en voor de zekerheid het slot ook nog maar een draai gaf.
De oplossing, wat mij betreft, is dat het warme weer de mussen met rust laat, beestjes die mij eigenlijk heel sympathiek overkomen en juist de Hoornaar dood van het dak laten vallen.
Anders stuur ik wel even een mailtje naar de redactie van vroeger vogels, zij kunnen daar vast wat mee.
Vandaag kwamen we er achter dat het Hoornaars nest achter ons huisje tegen het dak aan zit.
Er komt een man met een spuitbus (als wij niet thuis zijn…)