Toen ik vanmiddag mijn zoon van school ophaalde stond ik enigszins verbijsterd naar de schoolbrievenbus (op de foto hierboven) te staren.
In het bijzonder het zelfontworpen bordje met de tekst,
Geen hondenpoep in deze brievenbus gooien!!!
In “deze brievenbus” niet, maar die verderop wel?
Oorzakelijkheid, causaliteit, de wet van oorzaak en gevolg, causaal verband dan wel het causaal mechanisme; mijn gedachtes raceten en ratelden.
Ik heb er ter plekke eens goed over nagedacht.
Het eerste raadsel wat ik gevoelsmatig moest oplossen, was: hoe weten ze dat het hondenpoep is?
Ik bedoel, als je als ontevreden havo/vwo-student besluit een dergelijk protest actie uit te voeren, zou je er dan niet meer genoegen uit halen met je eigen bijdrage?
Tegelijkertijd, is een onvoldoende voor Maatschappijleer voldoende om je handen vies te willen maken?
Een voldoende voor Maatschappijleer kan het in ieder geval niet geweest zijn, toch?
Als je hondenpoep in een brievenbus schuift, heb je duidelijk schijt aan maatschappelijke conventies.
Een conventie is een gangbare of verwachte manier van handelen binnen een groep of gemeenschap; poep in een brievenbus is niet gangbaar - en vraag maar aan de conciërge - zeer onverwacht.
Plots besefte ik mij, dat die brievenbus met wat moeite en weinig licht best op een gemeente prullenbak kan lijken.
Mijns inziens zijn de meeste hondenbaasjes geen traditionele brievenschrijver, dan wel lezers.
Het zou kunnen dat een aantal die warme drol van hun viervoeter met liefde - en dat flinterdunne plastic zakje - opgepakt hebben en deze zonder opzet aan school hebben, “geadresseerd”.
Meervoud want dit is vaker dan 1 keer gebeurd.
Dit bordje is geen incidenteel bordje!
Er is een computer voor aangezet, de tekst is groot en dik en extra moeite is genomen om de zin te centreren.
Vervolgens is er een stukje karton op maat gemaakt en is daar het stukje papier opgeplakt dat met zoveel passie en verontwaardiging is voorbereid.
Diezelfde passie heeft ervoor gezorgd dat het stukje papier juist niet gecentreerd op het stukje karton is geplakt.
Extra tape is gebruikt om er zeker van te zijn dat het bordje door weer en wind zou blijven zitten.
Spijtig is wel dat het onder de opening van de brievenbus is geplakt.
Het had meer in het oog gesprongen als ervoor werd gekozen om hem boven de opening te plakken.
Maar goed, je moet dingen ook niet dood redeneren.
Ikzelf ben nachtblind en verstuur alleen ongefrankeerde post, maar een hond hebben we niet.
Wel een zoon van bijna 14 met een voldoende voor Maatschappijleer.